گلهای جاویدان

پناه می برم به خدا از عـیبی که امروز در خود می بینم و دیروز دیگران را به خاطر هـمان عیـب ملامت کرده ام.

 

محتاط باشیم در  سرزنش و قضاوت کردن دیگران.

وقتی نه از «دیروز او» خبر داریم نه از «فردای خودمان».

سرو سیمینا به صحرا می‌روی
نیک بدعهدی
که بی ما می‌روی

کس بدین شوخی و رعنایی نرفت
خود چنینی
 یا به عمدا می‌روی

جان نخواهد بردن از تو هیچ دل
 شهر بگرفتی
 به صحرا می روی

 

 

خوب رویان آیینه می جویند تا صورت خود را در آن ببینند و خط و خالی برآن بیفزایند. از این آیینه ها بسیار هست که آدمی روی خود را نظاره کند و اگر دودی و غباری بر آن بیند بشوید و اگر نقصانی هست به کمال آورد؛ اما کجاست آن آیینه که چهرۀ روح و جان خویش را در آن بنگریم و شکل و شمایل باطن خود را تماشا کنیم.

 

گفتم ای دل آینه از بهر چیست
تا ببیند هر کسی کو شکل کیست
آینه آهن برای لون هاست
آینه سیمای جان سنگین بهاست
آینه جان نیست الا روی یار
روی آن یاری که باشد زان دیار
مثنوی

آیینه جان بسیار سنگین بهاست، بسیار عزیز و نادر الوجود است و اگر سال ها در طلب آن به هر کوی و برزن بگردند رواست.

سیم دل مسکینم در خاک درت گم شد
خاک سر هر کویی بی فایده می بیزم
سعدی

لازم است گاهی از دور نگاه کنی. . بالای برج اگر بروی خود برج را نمی بینی. شهر  را می بینی. خود برج را باید از دورتر ایستاد و نگاه کرد. از زاویه های مختلف شاید. یا از بالاتر از برج. خیلی چیزها همین طورند. وقتی توی وضعیت هستی نمی بینی شان. باید بیرون بایستی و نگاه کنی.

عجب مهارتی دارند آدم ها برای دلیل منطقی آوردن جهت توجیه کارهایشان یا ترس هایشان یا مشکلات حل نشده شان با خودشان! می شود آدم نگاه کند توی چشم ملت و بگوید دلم می خواهد یا دلم نمی خواهد بی هیچ منطقی یا فقط به خاطر احساسم یا مشکلم با خودم یا ترسم. زمین که به آسمان نمی رسد. —-

عجب…به چشم می بینی رشد و اوج و سقوط و اضمحلال را. قانون هستی را. فکر می کنی باید یاد گرفت از این بازی. باید قوانین بازی را دانست و پذیرفت. اعتقاد دارم در مرور سال ها و روزها و لحظه ها چیزی به دست می آید و چیزی از دست می رود. ما….به دست آمده ها را اگر فراموش نکنیم برنده می شویم.

 

 

شبی هارون الرشید کتابی می خواند.
و در آن کتاب شاعری چنین می گفت:
کجایند پادشاهان پیشین؟
کجایند شهریاران و امیرانی که جهان را در پنجۀ تصرف خود داشتند؟
آنها همه به دیار نیستی رفتند؛
با آن همه شکوه و جلال،
با آن همه زرق و برق.
آنها به جایی رفتند که تو نیز خواهی رفت.
ای کسی که دنیای فانی و زیب و زیور و نعمتهای آن را
همچون بهرۀ خود از حیات برگزیده ای،
هرچه دنیا تو را می بخشد و هرچه وام می دهد بستان،
اما بدان که نقطۀ پایان همه این نعمتها مرگ است.
هارون الرشید سر فرو افکند
و اشک چشمانش صفحۀ کتاب را مرطوب کرد.

 

صبح است ساقیا قدحـی پرشراب کن          دور فلک درنگ نــدارد شتاب کن 
زان پیشتر که عالم فانی شـود خـراب          ما را ز جام باده گلگون خراب کن 

 

 

دگر کردی سوال از من که من چیست               مرا از من خبر کن تا که من کیست

 

شیخ محمود شبستری

 

آنگاه المیترا گفت با ما از عشق سخن بگوی.
پیامبر سر برآورد و نگاهی به مردم انداخت، و سکوت و آرامش مردم را فراگرفته بود. سپس با صدائی ژرف و رسا گفت:
هر زمان که عشق اشارتی به شما کرد در پی او بشتابید،
هرچند راه او سخت و ناهموار باشد.
و هر زمان بالهای عشق شما را در بر گرفت خود را به او بسپارید،
هر چند که تیغهای پنهان در بال و پرش ممکن است شما را مجروح کند.
و هر زمان که عشق با شما سخن گوید او را باور کنید،
هرچند دعوت او رویاهای شما را چون باد مغرب در هم کوبد و باغ شما را خزان کند.
زیرا عشق، چنانکه شما را تاج بر سر می نهد به صلیب نیز می کشد.
و چنانکه شما را می رویاند شاخ و برگ شما را هَرَس می کند...

 

      تنها عمل سیاه و سیاه کاری نیست که روح را سیاه می کند، عوامل دیگر هم هست که در تاریک کردن روح و تیره ساختن دل مؤثر است، از آن جمله است محیط ها و معاشرت ها. تأثیر معاشرت چه در جهت نیکی و چه در جهت بدی خیلی واضح و روشن است. آدمی روح بسیار حساسی دارد، زود تحت تأثیر واقع می شود و ممکن است بعضی اشخاص خودشان را گول بزنند و خیال کنند محیط و معاشرت در آنها تأثیر ندارد، ولی اشتباه است، انسان با روحی بسیار حساس و قابل تغییر آفریده شده است. تغییرات روحی که در انسان پیدا می شود مگر خیلی زیاد باشد که خودش بفهمد و الا کمتر خود شخص متوجه تغییرات و تبدیلات روحی خود می شود. انسان گاهی جسما لاغر می شود و چند کیلو سبک تر می گردد و چاق می شود چند کیلو سنگین تر می شود، تا خودش را وزن نکند متوجه نمی شود. تغییرات و کم و زیادهای روحی به درجاتی نامحسوس تر و دقیق تر است و به طریق اولی فهمیده نمی شود و متأسفانه همچو وسیله ای نیست که انسان هر روز یک بار یا هفته ای یک بار و یا ماهی یک بار و حداقل سالی یک بار خودش را وزن کند و ببیند چقدر از لحاظ روحیه سبک تر یا سنگین تر شده. صلاح و فساد بدون آنکه خود اشخاص بفهمند از فردی به فردی سرایت می کند:

 

می رود از سینه ها در سینه ها *** از ره پنهان صلاح و کینه ها

همنشین اهل معنا باش تا *** هم عطا یابی و هم باشی فتی

یک زمان هم صحبتی با اولیا *** بهتر از صد ساله طاعت بی ریا

گر تو سنگ خاره و مرمر بوی *** چون به صاحبدل رسی گوهر شوی

مهر پاکان در میان جان نشان *** دل مده الا به مهر دلخوشان

کوی نومیدی مرو امیدهاست *** سوی تاریکی مرو خورشیدهاست

دل، تو را در کوی اهل دل کشد*** تن، تو را در حبس آب و گل کشد

--------------------------------------------------------------------========^^çç

همین غذای دل طلب از همدلی*** رو بجوی اقبال را از مقبلی

دست زن در ذیل صاحب دولتی*** تا ز افضالش بیابی رفعتی

صحبت صالح تو را صالح کند *** صحبت طالح تو را طالح کند

باز هم عوامل دیگری برای سیاه دلی هست. اصل مطلب این است که ما به این اصل تسلیم بشویم که تا قابلیت و استعداد نباشد هیچ کمالی صورت نمی گیرد. تهذیب و تصفیه نفس برای این است که قابلیت و استعداد ذاتی انسان برای ترقی ضایع نشود و بلکه بیشتر بشود: «قد افلح من زکیها * و قد خاب من دسیها؛رستگار شد آن کس که روح خود را پاک و پاکیزه نگاه داشت، زیان برد آن کس که غشی و غلی در روح خود وارد ساخت.»

 

ازین به بعد علاوه بر میوه وشیرینی باید چند گیگ اینترنت هم برا پذیرایی از مهمونامون بگیریم!!!

 

میگند اگه کسی ده هزار ساعت کاری رو انجام بده در انجام اون کار بسیار عالی می شه. درست و غلط یا قابلیت تعمیم دهی اش و موارد استثنا  اینجوری که حساب کردم اگه چهار سال روزی هفت ساعت کاری رو انجام بدی در پایان چهار سال به درجه ی اجتهاد در اون کار می رسی.

 

وقتی حواس آدم به کاری جمع نمی شه یا در مورد کاری حس خوبی نداره برای اینه که توی پیش زمینه ی ذهنی اش داره به چیز دیگه ای فکر می کنه و  کار دیگه ای هست که در اصل باید اون رو انجام بده تا خیالش راحت شه و حواسش به کار فعلی جمع بشه. خلاصه که باید دست و دل هر دو همراه هم مشغله اشون یکی باشه. اگه دستت به یک کاری باشه و دلت پی کار دیگه ,جورشون جور نمیشه.

اگه دنبال چیزی جایی می گردی و پیداش نمی کنی از دوحالت خارج نیست. یا درست نگاه نکردی یا اصلا اون چیزه اونجا نیست. برو یه جای دیگه رو بگرد.  و اصلا چرا اینقدر حواست پرت شده یا بی احتیاط بودی که گمش کردی. از بنده به شما نصیحت, اگه چیزی رو گم کردین و در پیدا کردنش به مشکل  برخوردین بخت دختر شاه پریون رو گره بزنید. تضمینی   صد در صد موارد جواب می ده. وقتی شیئی  رو پیدا کردین حتما بلافاصله بخت دختر خانم رو باز کنیند.

 

دختر بر آستانه ی در عاشقانه خواند

 

 کای آرزوی من

 من فارغم ز خویش و تو آسوده از منی

 با دوست ، دشمنی

 بس شام ها ستاره شمردم به نور ماه

 تا اختر رمیده ی بختم وفا کند

 شور نگاه دوست در آن چشم دلفریب

 چون باده سرگرانی عیشم دوا کند

 هر شب که ماه می نگرد از دریچه ها

 جان می دهد خیال ترا در برابرم

 من شاد ازین امید که چون بگذری ز راه

 شاید چو نور ماه ، فراز آیی از درم

 هر ناله ای که می شکند در گلوی باد

 آهنگ ناله های دلم در فراق تست

 جون تابد از شکاف درم نور ماهتاب

 گویم نگاه کیست که در اشتیاق تست

 ای ارزوی من

 ای مرد ناشناس

 آگاه نیستم که کجایی و کیستی

 اما مرا به دیدن تو مژده می دهند

 وان مژده گویدم که تویی یا تو نیستی

 از من جدا مشو

 چون زندگی به دست فراموشیم مده

 یا از کنار من به خموشی گذر مکن

 یا در نهان امید هماغوشیم مده

 دختر خموش ماند

 مردی که می گذشت به سویش نگاه کرد

 دختر به خنده گفت

 ای مرد ناشناس توانی خبر دهی

 زان آشنا که هیچ نیامد به دیدنم ؟

 آن مرد خنده کرد و شتابان جواب داد

 آن آشنا منم

 

شعر از نادر نادرپور

بعضی ها بهانه رو دلیل قلمداد می کنند, بعضی ها دلیل رو بهانه قلمداد می کنند. خیلی وقتها تفاوت و مرز بین این دو رو نمی فهمم…

 

—- این هم یه شعر از فروغ:

من از نهایت شب حرف می زنم

من از نهایت تاریکی و از نهایت شب حرف می زنم

اگر به خانه ی من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیار

و یک دریچه که از آن به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم

---------------

زمان هايي هست كه شك مي كني. به خودت, به همه. مي ماني. نمي داني خودت هستي؟ يا آينه اي كه ديگري را منعكس مي كند. گاهي فكر مي كني بايد رها شوي..رها..رها..و بروي تا انتهاي دنيا. آنجا كه هيچ چيز نيست. تنها بنشيني, هزار سال,‌ مثل بودايي ها, مثل جوكي ها,‌ يا مثل عيسي…تا خودت را پيدا كني. تا بداني اصلا جدا از ديگران حس زندگي كردن هست يا نه. تا بداني كجا خودت هست و كجا تصوير ديگران. يا فكر مي كني امروز ديگر بايد تنها شوي…تنهاي تنها,‌ و جراتش را نداشته باشي. هرگز نداني تنها كه باشي در درون خودت كدام ها را كم مي آوري. يك كلام,‌ جسارتش را نداشته باشي كه از تمام دنيا تنها شوي. حتي براي لحظه اي. بايد بروم…بايد بروم يك جاي دور,‌ آن سوي دنيا,‌ شايد روي كره ي ماه,‌ آنجا كه هيچ كس نيست,‌ آنجا بايد فكر كنم,‌ بايد يك آينه دستم بگيرم و به چشم هايم خيره شوم, بايد بروم آنجا كه نان نباشد,‌ آنجا كه درد نباشد,‌ آنجا كه تنهايي و دلتنگي هم نباشد, آنجا كه كلام نباشد,‌ آنجا بايد بنشينم,‌بايد لبخند بزنم, بايد با خودم حرف بزنم, با خودم بخندم,آنجا تا سرحد جنون اشك خواهم ريخت, آنجا تا سرحد جنون فرياد خواهم زد, آنجا تا سرحد جنون آواز خواهم خواند,‌ آنجا تا سر حد جنون خواهم رقصيد, آنجا تا سر حد جنون چرخ خواهم زد, آنجا تا سر حد جنون قهقهه خواهم زد. آنجا تا سرحد جنون تنها خواهم بود. آنجا تا سرحد جنون بي آزار خواهم بود. باور دارم, روزي خواهد آمد,‌ آن روز من هستم,‌من…خلاء, خلاء,‌ خلاء…آنجا فكر خواهم كرد. آنجا خودم تنها فكر خواهم كرد, تنها ي تنها

---

 

"یکی خری گم کرده بود. سه روز روزه داشت به نیت آنکه خر خود را بیابد. بعد از سه روز، خر مرده یافت. رنجید. از سر رنجش، روی به آسمان کرد و گفت که اگر عوض این سه روز که [روزه] داشتم شش روز از رمضان نخورم، پس من مرد نب...اشم. از من صرفه خواهی بردن؟"

 

این حکایت بیان حال کسانی است که طاعات و عبادات را چون کالایی برای فروش و رفع حوایج خویش به حق عرضه می کنند و بدان بر خدا منت می نهند و بر خلق فخر می فروشند و حال آنکه خداوند به دادن توفیق طاعت بر بندگان منت دارد، که می فرماید:

 

همانا که خداوند بر اهل ایمان منت نهاد

که از میان ایشان رسولی برانگیخت

تا آیات او را برآنان فرو خواند

و ایشان را پاک گرداند

و کتاب و حکمت بیاموزد-

هر چند که پیش از آن در گمراهی آشکار بودند. - آل عمران، 164

بعضی چیزها بعضی مفاهیم آدم رو کامل عوض می کنه. سایه اش همیشه دنبال آدمه و آزار می ده….من می ترسم…می ترسم…از این که از دست بدم می ترسم. و چون ناتوانم از این که چیزی که برام ارزشمند هست رو همیشه حفظ کنم سعی می کنم به هیچ چیز دل نبندم و…دل آدم بزرگترین حریف تمام زندگی آدمه.

 

 هر آدمی در لحظه لحظه ی زندگیش از دست دادن رو تجربه می کنه.

بعضی چیزها برای بعضی آدم ها جایگزین ندارن. ترس از دست رفتن اونهاست که دل آدم رو همیشه توی مشتش زیر و رو می کنه.

—

 

مرا می بینی و دردم زیادت می کنی در دم

تو را می بینم و میلم زیادت می شود هر دم

 

به سامانم نمی پرسی نمی دانم چه سر داری

به درمانم نمی کوشی نمی دانی مگر دردم

.

فرورفت از غم عشقت دمم دم می دهی تا کی

دمار از من بر آوردی نمی گویی بر آوردم

 

شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می جستم

رخت می دیدم و جامی هلالی باز می خوردم

 

کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت

نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم

 

تو خوش می باش با حافظ برو گو خصم جان می ده

چو گرمی از تو می بینم چه باک از خصم دم سردم

—

 

آدم باید گاهی مثل آهن باشه. فولاد…

گرچه به شخصه پلاستیک نشکن رو ترجیح می دم! یا شیشه ی نشکن ضد گلوله  که  نمی شکنه! سختی آهن و فولاد همراه با انعطاف پذیری بالا و شفافیت!!! اگه عنصر یا ترکیب بهتری واسه تشبیه توی دنیا سراغ دارین, بفرمایید لطفا.

—

 

کاشکی یه آمپول بزن و بشین بود. الان می زدن به من. آروم می شستم سر جام کارم رو انجام می دادم!

در این روزها که سعی می‌کنیم امید را تکرار کنیم و لباس شادی به تن.. و غم‌های گذشته را فراموش.. و به افق آینده نزدیک نگاهی دوباره... هیچ چیزو هیچ چیزو هیچ چیز محرک‌تر از عشق و بالنده‌تر از مهر و پرورنده‌تر از عاطفه نیست... برایت امید خوب است... تغییر خوب است.. دلخوشی خوب است... میل به رشد خوب است... سهم من از امید؛ تغییر؛ دلخوشی و میل به رشد به انتخابم وابسته است

 

می خوانم و تو نیز برایم بخوان که:
زیبایی از مهر بارور می‌شود و عشق با زیبایی آغاز...
و تو مهربانی که زیبا شده‌ای...
و مرا عاشق خود ساخته‌ای...

باور کردنی نیست
که امروز آخرین روز باشد
به آخر می رسد همه روزهای یک طرفه
و تمام می شود همه سال های یک جانبه
و شخم می خورد خاک های سنگین فاصله
و آفتاب می خورد بذرهای نرویده دلبری
و قد می کشد سروهای کوتاه مانده امید
و تاب می خورد گسیوان بلند آرزو
به اتمام می رسد عطش
و به کمال می رسد عاطفه
و امتداد می یابد رابطه

دلم از نرگس بیمار تو بیمار تر است .... چاره کن درد کسی کز همه ناچار تر است
هر گرفتار که در بند تو می نالد زار ... می برد حسرت مرغی که گرفتارتر است

 

ما بعضی از مردمان را به اعتبار داشته ها و موفقیتها و برجستگیهایشان می ستاییم ، حال آنکه اگر موشکافانه نگاه کنیم ، خود آنان در به دست آوردن آنچه دارند نقشی نداشته اند. حتی آن چیزهایی که با اراده خود به دست آورده اند ، نباید به حساب آنها نوشته شود چون "اراده" هم به آنها داده شده است ، همانگونه که به بعضی ها داده شده است و به بعضی ها نه. اگر کسی بگوید اراده هم به دست آوردنی است ، آن موقع باید پرسید که اراده ی به دست آوردن اراده از کجا تامین می شود.

بنابراین همانگونه که ما مثلا به سریعترین حیوان جهان مدال افتخار نمی دهیم ، چون سرعتش را کس دیگری به او داده ، به سریعترین انسان جهان هم نباید مدال بدهیم چون همه چیزهایی که او را سریعترین دونده جهان کرده است نیز از طرق مختلف به او داده شده است ، از همه آنها مهمتر ، شوق گرفتن مدال و اراده برای انجام تمرین های طاقت فرسا.

البته این دیدگاه ، دیدگاه جدید و تازه نوظهوری نیست. همان دیدگاه جبری است که از عهد ازل با بشر بوده و طرفداران خودش را داشته است. منتهی پیشرفت دانش بشری به تقویت آن کمک کرده است چون بشر امروز توانسته است عنصر اختیار و اراده آدمها را چه با ابزارهای الکتروشیمیایی و چه با روشهای روانگردانی تحت کنترل درآورد و در عمل ، هویت ماورایی آن را زیر سوال ببرد.

بر اساس این تفسیر ، کسی از خودش چیزی ندارد که به واسطه آن ستایش شود . ستایش از آن کسی است که این تواناییها و قابلیت ها را به موجودی عطا کرده است. بنابراین ستایش مردمان زیر سوال می رود. اما اگر ستایش مردمان زیر سوال برود ، نکوهش مردمان هم زیر سوال می رود و نمی شود کسی را به واسطه کارهای بدی که می کند سرزنش نمود چون آن ویژگیهای بد هم به او داده شده است. پر پیداست که اینگونه ، خوبان و بدان ، فعالان و تنبلان ، پیشروها و پسروها همه به یک چوب رانده می شوند که چندان صورت مناسبی ندارد.

اینجاست که می بینیم نه راه پیش داریم و نه راه پس. نه شایسته است که کسی را بستاییم یا نکوهش کنیم ، نه می توانیم دست از ستایش و نکوهش برداریم.

آیا شما هم قضیه را اینقدر بغرنج می بینید؟

 

خوشبینی محال

 

دوست داشتن را باید دید ازچه نوع دوست داشتنی است،آیا مانند شیر است که آهو دوست دارد و گربه که موش دوست دارد،

باید دید وقتی کسی میگوید دوستت دارم آیا معنی اش اینست که میخواهد مارا خرج خودش کند و ما را بخورد و ما را به مصرف خودش برساند .

یا دوستت دارم به این معنی است که تو دوست من هستی و خاطرت پیش من عزیز است و اگرکاری داشتی برایت انجام میدهم اگربیمار شدی تاصبح برای توبیدار میمانم.