گلهای جاویدان

با تو ام دل ... ای آرام من! .... که ازنا ارامی تو زیبایی ها افریده میشود. هنر شکل میگیرد. شعر سروده میشود. همدلی و درک مفهوم میابد . نا ارامیت را با همه ارامش عمیقی که در عمق ان است دوست میدارم که در اعماقت به جز اعتماد و ارامش و توکل و مهر گوهری نیست .  چرا که میدانم هیچ نا ارامیی به عمق ان راه نخواهد یافت تا ان زمان که تو هستی ای اول و اخر همه چیز ...


من با توام....

     وقتی پیش توام آرومه آرومم

                            از غم و غصه ها چیزی نمیدونم

                                              یه جورایی یه حس خوبی بهم دست میده

                                                                     انگاری که زیر نم نم بارونم....