گلهای جاویدان

مژده ای فرقه‌ي عشاق که هنگام وصال است، نه ایام ملال؛ ز اندوه برآیید و سوی عیش گرایید که آن دلبر دلجوی دلارا که نهان بود ز انظار، و خفی بود ز افکار، و بسی در طلبش جامه دریدند و سحر آه کشیدند و از او نام و نشان هیچ ندیدند و به صد مهر و وفا از کرم و لطف و صفا پرده برانداخته از عارض و در دایره‌ي جمع شده شمع و به صد جلوه عیان است و به عاشق نگران است و هزاران ز محبان وفادار سویش رخت کشیدند و دل از خویش بریدند و به مقصود رسیدند و کنون مرحله‌ي ماست که از جان بشتابیم و رهِ دوست بیابیم و گل وصل بچینیم و رخ یار ببینیم و در آن بزم نشینیم و به میخانه‌ي وحدت ز کفش جام بنوشیم و در آن روضه‌ي وصل ابدی راه بپوییم و به هم راز بگوییم و از آن نغمه‌ي جانبخش و ز الحان روانبخش دلی تازه نماییم و ز دل زنگ دوئیّت بزداییم و درِ صلح و محبت بگشاییم که خود داده صلا شاه و گدا را.