گلهای جاویدان

⬅️ فيثاغورث چگونه بوجود آمد، اصفانیا پاسخ میدهد ✋😜

اون روزا ی عادِمی زحمد کشی بودس به نامی فیثا ☺️✋
این آقا فیثا برای خودش کلی اولدُرم اولدُرم داشتس و ی جوري حسی اوستا چوسکیش همش داغ بودس، اووَخ این فیثای قصه ای ما ی روزی عِز روزا میرد تو میدون کونه و کلی شاخ شونه میکشد که من خعلی زور دارم و رودسی من خداس 🌹🙏 فیثا با اون هیکلی تیرمالیش ی ریپی مياد که میتپد توش 🙈 و به بزرگا میدون کونه میگد :میخواین دری دروازه رسمونا جابجا کونم؟ 😳 همه میگن عِگه حادقی بوکون ✋در این هين هم همه چاپول ميزدن برا تشویقی فیثا، خلاصه سردونا درد نيارم دری دروازه را فیثا بلند میکوند و میرد خونه 💪

پس صوباش فیثا با کلی روحیه خود ککه پنداری عِز کاری دیروزش مياد پا چا حج میرزا برد ی قیلون بکشد، که همه آدما ناقافلکی میبینن زِکیِ فیثا غور شدس ✋😜

عِز اون رو همه ديگه فیثا را فيثاغورث صدا ميزِدَن و این گشد و گشد تا رسید به زمونی حال، 😜 امیدوارم که عِز داستانی علمی خوشدون اومده باشد سی میكونم بازم داستانی علمی بشدون بوگم ☺️

سه نگرش:

🍀سعدی:
چو رسی به کوه سینا "أرِنی" مگو و بگذر
که نیرزد این تمنا به جواب "لن ترانی"
🍀حافظ:
چو رسی به طور سینا "أرِنی" بگو و بگذر
تو صدای دوست بشنو، نه جواب "لن ترانی"
🍀مولانا:
"أرنی" کسی بگوید که تو را ندیده باشد
تو که با منی همیشه، چه "تری" چه " لن ترانی"

توی این شهرقشنگ . یه روزی هیچی نبود

دیوارامون گلی بود . تلفن هندلی بود

کارامون هردلی بود . گازمون کپسولی بود

برقمون چراغ سیمی . لامپ هامونم قدیمی

قفل درها خفتی بود . یخچالامون نفتی بود

هرچی بود خوش بود دلا . بیخیال مشکلا

زیلوهامون شد قالی . همه چی دیجیتالی

کابل، فیبر نوری شد . همه چی بلوری شد

حالا چشما وا شده . اشکنه پیتزا شده

حالا با اون ور آب . جوونا با آب و تاب

شب و روز چت میکنند . یعنی صحبت میکنند

آب نباتا قند شده . پیکانا سمند شده

کوره ده ها راه دارن . چوپونا همراه دارن

توی این بگو بخند . عصر همراه و سمند

دل خوش سیری چند؟

 

آیا میدانید تابستان سرخپوستی چیست؟

دور بعضی آدمها را خط کشیده ام قررررررمز آنها  که همیشه سهمی از حس خوبم را به تاراج میبرند حسودها را، خودبین ها را و مهمتر از همه آنها که بارها به من دروغ گفته اند

زیر بعضی ها را خط زرد میکشم آدمهایی که تکلیفت را با آنها نمیدانی مثل فصلها رنگ عوض میکنند و اعتباری نیست نه به تحسین و نه به تکذیبشان

روی بعضی چیزها و آدمها  را با عطر برگهای نارنج خطی میکشم سبز سبز تا یادم بمانند و یادگار همیشگی ذهنم باشند آدمهایی که شاید همه فرق شان و خاص بودنشان در نگاه و کلامشان باشد آدمهایی که ساده ساده فقط دوست شان داری این آدمها را باید قاب گرفت و از مژه ها آویخت تا جلوی چشم باشند تا وجب به وجب نگاهت را شکرگزار بودنشان کنی تا بمانند تقدیم به تمام آدم های سبز دور و برم آنها که بی توجه به پاییز بهارانه های بی دریغ بودنشان بهانه های دلپذیر ورق خوردن فصل های زندگیم اند. توی این روزهای پاییزی، دور و برتان پر از آدمهای سبز

واگنر سپس به شرکت‌کنندگان در آزمایش گفت در پنج دقیقه دوم مجازند به خرس سفید فکر کنند. آن‌ وقت بود که زنگ، بارها و بارها در هر دقیقه به صدا درآمد که ثابت می‌کرد شرکت‌کننده‌ها دم ‌به ‌دقیقه یاد خرس سفید می‌افتند و از خیالش رهایی نداشتند! پروفسور آن‌ قدر از نتایج آزمایش ذوق کرد که با حاصل کارش یک مقاله علمی نوشت؛ مقاله‌ای که طرفداران زیادی پیدا کرد و گوشه دل خیلی از روان‌شناس‌ های بزرگ دنیا نشست و حالا هنوز هم خیلی وقت‌ ها در مشاوره‌ های ‌شان به آن استناد می‌کنند.

واگنر در مقاله‌اش توضیح داد که تلاش برای اجتناب از فکر کردن به یک موضوع و سرکوبی ‌اش در پنج دقیقه اول، باعث می‌شود بعدها بسیار بیش تر به آن فکر کنیم. نفرات بعدی هم همین آزمایش را با سوژه ‌های فکر نکردنی دیگری مثلا فیل‌های صورتی تکرار کردند و نتیجه همان شد که واگنر می‌گفت.

از کفر من تا دین تو… راهی به جز… تردید نیست !

دلخوش… به فانوسم مکن! اینجا مگر… خورشید نیست؟!

با حس ویرانی بیا ... تا بشکند… دیوار من! چیزی نگفتن بهتر از… تکرار طوطی وار من!

بی جستجو ایمان ما… از جنس… عادت می شود! حتی عبادت… بی عمل… وهم سعادت می شود!

با عشق… آنسوی خطر جایی برای… ترس نیست! در انتهای موعظه… دیگر مجال… درس نیست!

کافر اگر عاشق شود… بی پرده… مومن می شود! چیزی شبیه معجزه ... با عشق… ممکن می شود

ماكس جواب مي دهد: «چرا از كشيش نمي پرسي؟

جك نزد كشيش مي رود و مي پرسد: جناب كشيش، مي توانم وقتي در حال دعا كردن هستم، سيگار بكشم.

كشيش پاسخ مي دهد: «نه، پسرم، نمي شود. اين بي ادبي به مذهب است.

جك نتيجه را براي دوستش ماكس بازگو مي كند.

ماكس مي گويد: تعجبي نداره. تو سئوال را درست مطرح نكردي. بگذار من بپرسم.

ماكس نزد كشيش مي رود و مي پرسد: «آيا وقتي در حال سيگار كشيدن هستم مي توانم دعا كنم؟»

كشيش مشتاقانه پاسخ مي دهد: مطمئناًً، پسرم. مطمئناً.

" فراموش نكنيد :

پاسخي كه دريافت مي كنيد به شدت بستگي به پرسشي دارد كه پرسيده ايد .."

با گذشت زمان به تدریج عکس‌های خانوادگی هم روی دیوارها و طاقچه ها جا باز کردند. عکس‌هایی که اعضای خانواده دست بر سینه در کنار آرامگاه امام رضا (ع) ایستاده بودند. در این عکس‌ها هم عموما پدر خانواده در مرکز عکس قرار داشت.
با تغییر و تحول جامعه به تدریج عکس‌های خانوادگی آتلیه‌ای با محوریت زن و شوهر هم در کنار آن عکس‌های روی دیوار و طاقچه ها رفتند.
معمولا خانواده‌ها یک آلبوم عکس داشتند که با عکس عروسی پدر و مادر شروع می‌شد. عکس‌ها مثل یک سریال تلویزیونی بودند. با آلبوم عکس، خانواده ابزاری برای بیان سرگذشت خودش داشت. آدم‌ها وقتی دلشان تنگ می‌شد آلبوم را ورق می‌زدند. وقتی مهمان می‌آمد آلبوم‌ها آورده می‌شد، تخمه می شکستند و دور هم عکس می‌دیدند. آدم‌ها برنامه‌ریزی می‌کردند که مثلا فلان روز به آتلیه بروند و عکس بگیرند. برای همین قبل و بعد از عکس گرفتن در آتلیه، تفریح می‌کردند. عکس گرفتن به معنای یک روز خوب بود. یکی از خاطرات خوب زندگی هم حرف‌زدن از فیگورهای عکاس‌ها یا خودمان موقع گرفتن عکس در آتلیه بود.

دوربین های شخصی که آمد با آن فیلم های 12 ، 24 و 36 تایی، دوره انتظار پرشدن حلقه و بردن به عکاسی و گرفتن از عکاسی را با خودش آورد.
خیلی اوقات پیش می‌آمد که عکس‌هایی از خودمان می دیدیم که خودمان نداشتیم. در مراسمی عکس گرفته بودیم و طبیعتا فقط صاحب دوربین عکس‌ها را داشت.
همه اعضای خانواده معمولا یک آلبوم داشتند و آدم‌ها با ازدواج می‌توانستند آلبوم عکس جداگانه‌ای داشته باشند. داشتن آلبوم عکس به معنای مستقل شدن از خانواده بود.

دوربین‌های دیجیتال که آمد، انقلابی بر پا شد و موبایل‌های دوربین‌دار که آمد انقلابی دیگر! امروزه با اینکه هر کس در ماه شاید صدها عکس بگیرد دیگر آلبومی وجود ندارد. چون آلبوم عکسی وجود ندارد، دیگر هویتی هم وجود ندارد. عکس‌ها گرفته می‌شوند ولی حتی یک بار هم نگاه نمی‌شوند. عکس‌ها مانند پودر رختشویی فقط مصرف می‌شوند. همه عجله می‌کنند تا لحظه‌هایشان را با عکس ثبت کنند، ولی چون این جمله باب شده است که "در لحظه زندگی کنید" معمولا به هیچ لحظه‌ای پس از ثبت شدن با عکس، رجوع نمی‌شود. لحظه‌ها فقط ثبت می‌شوند! گویی لحظه‌ها برای فراموش شدن ثبت می‌شوند تا برای در خاطر ماندن! جالب آنکه برخی از آدم‌ها عکس‌های قدیمی‌شان را هم اسکن می‌کنند در حالی که به ندرت هزاران عکسی را که بتازگی گرفته‌اند، می‌بینند. فقط عکس روی عکس است که انباشته می‌شود.
با تحولات جامعه، عکس‌های اقوام و فامیل کمتر و عکس با دوستان بیشتر شده است. دیگر از برخی از فامیل هیچ عکسی نداریم. هیچ عکسی. حتی وقتی که از دنیا می‌روند به سختی به یادشان می‌آوریم. "عکس گرفتن" بیشتر از "عکس دیدن" مهم شده است. آدم‌ها دیگر هم خوب عکس می‌اندازند و هم خوب عکس می‌گیرند.
تلفن‌های همراهِ دارای دوربین های قوی دو پیامد داشت: آنهایی که پشت دوربین بودند احساس کردند که استعداد عجیبی در عکاسی دارند و آنهایی هم که جلوی دوربین بودند با دیدن عکس خودشان از زمین و زمان گلایه کردند که چرا هنوز به عنوان یک" مدل" کشف نشده اند. در مقایسه با قدیم، امروز وقتی عکسی می‌گیریم اول خودمان را چک می‌کنیم. عکس‌هایی را که خوشمان نمی‌آید فورا حذف می‌کنیم. در قدیم آدم‌ها برای عکس گرفتن آماده می‌شدند. آرایش می‌کردند و به خودشان می‌رسیدند. امروزه عکس‌ گرفتن در موقعیت طبیعی باب شده است، ولی هیچکس طبیعی عکس نمی‌گیرد. از کوچک تا بزرگ می‌دانند که چطور باید عکس بگیرند. همه از نحوه لبخند زدن تا نحوه قرار دادن پاها جلوی دوربین از قبل ممارست کرده اند تا در موقعیت طبیعی مجبور نباشند فیگور عکس گرفتن بگیرند! در واقع آدم‌ها طبیعی عکس نمی‌گیرند بلکه ژست طبیعی عکس گرفتن را برای عکس گرفتن انتخاب می‌کنند.
به نظر می‌رسد امروزه دوره عکس گرفتن با دوستان هم در حال سپری شدن است. عکس‌ها تکی شده‌اند. خیلی از آدم‌ها فقط از خودشان عکس می‌گیرند! "من چقدر بی‌نظیرم!"
قصه را تمام کنم؛ از لنز دوربین های قدیم "ما" بیرون می‌آمد ولی از لنز دوربین‌های امروز "من" متولد می‌شود.