بعضي وقت ها هست كه انقدر روحت مچاله شده و تو فشاري كه فكر مي كني
هيچ كس به اندازه ي تو تو اين دنيا فكر نمي كنه...
هيچ كس به اندازه ي تو اذيت نشده...
هيچ كس به اندازه ي تو دلش نشكسته...
هيچ قصه اي به اندازه ي قصه ي تو عذاب آور نيست.
فكر مي كني اونققققدر ناراحتي كه حالاحالاها هيچ چيزي نمي تونه خوشحالت كنه...
حالاحالاها نمي توني مثل قبل بشي...
حالاحالاها به آرامش نمي رسي.
اونققققدر به همه كس و همه چيز بي اعتمادي كه حاضر نيستي تو هيچ مسير جديدي قدم بذاري... حاضر نيستي هيچ كس ديگه اي رو تو خلوت خودت راه بدي.
اما..
گاهي و فقط گاهي، خوبه كه اطمينان كني... خوبه كه كاري رو كه دلت مي گه انجام بدي حتي اگه كله ات چيزي جز اين ميگه. خوبه كه به كسي كه حس مي كنه راه ورود به قلبت رو پيدا كرده اجازه ي ورود بدي... خوبه كه اگه حس كردي يك "جريان" نا آشنا داره تو رو با خودش مي بره، به جاي اينكه مثل هميشه خودت رو محكم نگه داري تا با فكر و منطق و استدلال از درستي مسير مطمئن بشي، خودت رو رها كني تا ببيني اين جريان تورو به كجا ميبره................
تو دفترچۀ زندگییت آدم های زیادی هستند. آدم هایی که یه روز از یه گوشۀ این دنیای عجیب به طریقی وارد زندگیت میشن و آدم هایی که یه روزی، یه جوری بالاخره از زندگیت خارج میشن.
یه سری ساده میان و ساده تر از اون میرن...
یه سری عجیب میان و عجیب تر از اون میرن...
یه سری پر سر و صدا میان که بمونن... ولی در سکوت، اون زمانی که فکرش رو نمی کنی میرن...
یه سری میان و هیچ وقت نمیرن، میشن جزئی از زندگیت...
یه سری میان و به خیال خودشون میرن... ولی...
این وسط یه سری آدم های دیگه هستند، آدم هایی که برای تو همیشه بودند و هستند.
اونقدر این بودن برات همیشگی بوده که دیگه به رفتنشون هم فکر نمی کنی.
اونقدر به بودنشون "عادت" کردی که نبودنشون برات غیر قابل تصوره.
کاش به بودن اون ها هم همونقدری که باید توجه می کردی... همون قدر که باید فکر می کردی... همون قدری که باید قدر بودنشون رو می دونستی... همونقدری که باید...
کاش این کار ها رو می کردی...
که
وقتی رفت یهو اون موقع متوجه نشی که بود.
وقتی رفت تازه حسرت نخوری که چرا بودنش برات عادت شده بود.
وقتی رفت تازه متوجه نشی که بودنش چقدر حیاتی بود.
وقتی رفت صدها ای کاش به ذهنت نیاد.
وقتی رفت تازه از دیدن جای خالیش بفهمی که چه بخش بزرگی از زندگیت بود.
وقتی رفت تازه بفهمی که چقدر دوستت داشت.
وقتی رفت تازه بفهمی که چقدر دوستش داشتی.
وقتی رفت تازه اون موقع بفهمی که با نبودش چقدر پشتت خالیه.
وقتی رفت...
شاید بودن تو هم برای خیلی ها همینجوری عادت شده باشه. شاید تو هم وقتی رفتی.......
انوش