بسياري از قصههايي كه در اين صفحه ميخوانيد، هنوز هم رنگ كهنگي نگرفتهاند و يكجورهايي «تازه» محسوب ميشوند.
غالب اين اتفاقات در 2 فصل پاييز و زمستان پيش آمدند و هنوز هم پرونده چند موردشان بسته نشده است.
البته نوشتن همه واقعيتهاي عجيب و غريب امسال، مثنوي هفتاد من خواهد شد. اين 5 مورد ـ به اعتقاد ما ـ مهمترينشان بودند؛ پس لطفا با تأكيد بر اين جمله، قصههاي عجيب امسال را بخوانيد؛ «اين ماجرا واقعي است».
در سالي كه گذشت ،قليانها كلي براي خودشان چهره شدند و روي جلد مجلات و روزنامهها رفتند
اين قُلقُل خبر ساز
فرحزاد، خلوتتر از هميشه است. بعضي ماشينها ميآيند و اما خبر ندارند كه قليان ممنوع شده. بعد كلي خيابان را زيرورو ميكنند تا شايد گوشهاي را پيدا كنند كه دور از چشم ديگران، پكي بزنند و دودي هوا بفرستند.
فرحزادي كه جاي سوزنانداختن نداشت، حالا سوت و كور شده است، حالا بعضي قهوهخانههايش بسته است و حالا… يعني چه اتفاقي افتاده؟ اين داستان، در روزهاي آخر 86 اتفاق افتاد؛ اتفاقي كه قليان و قليانكشان و قليانچاقان را چند روزي مهمان خروجي خبرگزاريها و صفحه اول مجلات و ويترين روزنامهها كرد؛ داستاني كه تا حالا، چندباري تكرار شده بود.
… اما اينبار داستان از چه قرار بود؟اينبار كارشناسان وزارت بهداشت از مسئولان نيروي انتظامي درخواست كردنداستفاده از قليان را در اماكن عمومي ممنوع كنند.
اين طرح پس از آنكه توسط كارشناسان بررسي شد، از 24 آذر امسال در تهران به اجرا درآمد تا سفرهخانهها و قهوهخانهها با رخوتي مواجه شوند كه هيچوقت تجربهاش نكرده بودند.
پس از آنكه يك هفته از اجراي طرح گذشت، 17 قهوهخانه متخلف در تهران تعطيل شد و 23 قهوهخانه نيز در 3 استان ديگر قفل تعطيلي خوردند. مسئولان از 11 هزار مركز توزيعكننده قليان بازديد كردند تا هيچ تخلفي صورت نگيرد.
سازمان ميراث فرهنگي اما از ابتدا مخالف اجراي اين طرح بود. مسئولان اين سازمان با ارائه گزارشهايي مستند، از مسئولان خواستند ممنوعيت قليان را به عنوان يكي از آثار ملي كشور لغو كنند.
منابع غيرموثق از بيكارشدن دهها هزارنفر خبر ميدادند و به همين دليل، اتحاديه صنف قهوهخانهداران تهران براي تغييردادن شرايط از هيچ تلاشي چشمپوشي نميكرد. در نهايت، طرفداران قليان توانستند با حكم رئيسجمهور اين بازي را به نفع خود به پايان برسانند.
درحالي كه درگيريهاي فراواني پيرامون اين دودكش جادويي پيش آمده بود، محمود احمدينژاد براي جلوگيري از بيكارشدن فعالان اين حرفه، سيام ديماه امسال دستور توقف برخورد با فعاليت قهوهخانهها را صادر كرد.
زمستان 86 و سرماي بيسابقهاش، يك ركورد به جا گذاشت
عصر يخبندان
«هوا بس ناجوانمردانه سرد است». اگر مرحوم اخوان زنده بود و سرماي گداكش 68 (به تعبير علي حاتمي) را با چشم و احساس خودش ميديد، شايد شعر زمستاناش را خيلي جانگدازتر از ايني كه بود، ميسرود؛ سرمايي كه با خاطرههاي ما پيوند خورد و حالاحالاها از خاطرمان نخواهد رفت. حالا همه ما ميتوانيم نيمچه تصوير ذهنياي از سيبري و سرماي آن داشته باشيم و براي آيندگانمان با آب و تاب توضيح بدهيم كه بله، روزي، روزگاري كه شما نبوديد، تهران زمستاني را به خودش ديد كه مسلمان نشنود، كافر نبيند؛ زمستاني كه مدرسهها و ادارهها و شهرها را تعطيل كرد و همه را به كنج گرم خانههايشان فراري داد؛
زمستاني كه واقعا زمستان بود وشايد حالا حالاها، مثلش را نخواهيد ديد و از اينجور چيزها.
زمستان امسال، كلي برف باريد و دماي هوا بعضي جاها به منفي 35 درجه هم رسيد! هيچكس فكرش را نميكرد كه همچين سرمايي، مهمان همچين زمستاني باشد. همه فكر ميكردند كه يك سرماي عادي است و با كاپشني و بخارياي و ... پي كارش خواهد رفت.
ما همانطور كه كسي نميتواند روي آمدن زلزله حساب و كتاب باز كند، زمستان امسال هم مثل يك پديده طبيعي غيرقابل پيشبيني آمد و همه را غافلگير كرد، شهرها از جنب و جوش افتادند، بعضي جاها گاز قطع شد، سرما بيداد كرد و ... .
قطعي گاز، اول از مازندران شروع شد و بعد همه را ترساند. مسئولان، از رسانهها خواستند كه با حساسيت خاصي بحث صرفهجويي گاز را مطرح كنند چون ماجرا واقعا جدي بود و شوخيبردار هم نبود.
بعد از مازندران، نوبت به آذربايجان غربي و شرقي هم رسيد. سرما بيداد ميكرد. صفهاي نفت خام، شلوغ و شلوغتر شد و چراغ علاءالدينها و والورها دوباره احترام از دست رفتهشان را بازيافتند؛ 006 هزار ليتر نفت خام، در استانهاي سردسير پخش شد تا شايد ننهسرما كوتاه بيايد و اينقدر مردم را اذيت نكند. هلال احمر هم 5 هزار شعله والور را به استانهاي شمالي ارسال كرد.
اما سرما ولكن نبود. هي بيشتر و بيشتر ميشد. صادرات گاز ايران به تركيه بهخاطر اين بحران فراگير قطع شد. رئيسجمهور به مازندران سفر كرد تا از نزديك اين بحران را مديريت و نظارت كند.
باز هم سرما بيداد ميكرد. صداي گلايه نمايندگان بلند شد؛ گلايهها بيشتر و بيشتر شد تا اينكه شخص وزير نفت هم به بهارستان رفت و به نمايندگان توضيح داد و گزارشي از فعاليتهاي انجام شده بابت اين بحران ارائه كرد. وزير نفت گفت كه علت اصلي قطع گاز استانهاي شمالي كشور، بدقولي تركمنستانيها در تامين گازي بوده كه وعده كرده بودند و باقي ماجرا.
اينروزها هوا خيلي خوب است؛ تهران كه دارد هوايي بهاري را تجربه ميكند. حالا مردم ميتوانند كاپشنها و بخاريها و پتوهاي گرم را به انباريها بسپارند اما آنها، خاطره زمستان سرد 86 را به اين راحتيها به تالار فراموشي نخواهند سپرد؛ زمستاني كه واقعا شعر اخوان را حس كردند كه ميگفت: «هوا بس ناجوانمردانه سرد...».
بحران پودر شوينده
زمستان امسال مثل توپ صدا كرد
پودر جادويي
همه نوع بحران و كمبود شنيده بوديم اما بحراني كه امسال در كشور پيش آمد، آنقدر عجيب بود كه تا مدتها در ذهن مردم بماند. نايابشدن پودر شوينده درست در روزهايي كه كشور سردترين ايام را پشتسر ميگذاشت، همه را متعجب كرد. هيچكس باور نميكرد پودري كه ماهها گوشه مغازهها ميماند تا به فروش برسد، چنين سرنوشتي پيدا كند كه مردم براي تهيه كردناش به هر دري بزنند.
دبير شوراي توليدكنندگان مواد شوينده، همان روزها تقصير اصلي را به گردن دولت انداخت و پرداخت نشدن يارانه دولتي را بهانه كرد.
مسئولان اوايل ديماه امسال وعده دادند تا اوايل بهمن با توزيع 47هزار تن پودر شوينده و مبارزه با محتكران، اين كالا را با قيمتي عادلانه در اختيار مردم قرار دهند. با اين حال، دولت بخشي از يارانههاي عقبمانده را پرداخت كرد و چرخههاي توليد يك بار ديگر فعال شدند اما باز هم گاهي از گوشه و كنار خبر كمياب شدن اين پودر جادويي به گوش ميرسيد.
ماجراي نامزدي عليآبادي براي رياست فدراسيون فوتبال، از بمبهاي خبري امسال بود
مردي كه آمد، مردي كه رفت
اول: دادكان چند وقتي بود كه رياست فدراسيون فوتبال را ترك كرده بود.
حالا همه منتظر بودند كه يك نفر، يك قهرمان بيايد و بر صندلي رياست فدراسيون بنشيند و كمي اوضاع به هم ريخته آن را جمع و جور كند. انگار يك جورهايي طلسم شده بود اين انتخابات فدراسيون فوتبال.
دوم: عليآبادي؟ حرف و حديثهايي بود اما باورش كمي سخت بود. اما اين باور سخت به واقعيت پيوست.
حالا همه بايد باور ميكردند كه عليآبادي - رئيس سازمان تربيتبدنياي كه فدراسيون فوتبال يكي از زيرشاخههاي آن بود- ميخواهد در انتخابات شركت كند.
سوم: مگر رئيس يك اداره يا سازمان ميتواند مسئول يكي از زيرمجموعههاي خودش هم بشود؟ اين لبه تيز انتقاد مخالفان چنين ماجرايي بود. اما عليآبادي 2روز مانده به آخر تابستان، آمد و ثبت نام كرد.
چهارم: فيفا با چنين روندي مشكل داشت؛ دلايل خاص خودش را داشت و از دلايل خاص خودش هم حاضر نبود عقبنشيني كند.
عليآبادي، كفاشيان را هم به عنوان رقيب انتخاباتياش در كنارش داشت. فشار فيفا شديدتر شد، بحثها داغتر شد و سرانجام، عليآبادي از انتخابات فدراسيون فوتبال به خواست خودش انصراف داد.
پنجم: آن مرد ميخندد. آن مرد هميشه ميخندد. آن مرد هميشه خندان، حالا به صندلي رياست فدراسيون فوتبال تكيه كرده و دارد اوضاع را جمع و جور ميكند. نام اين مرد هميشه خندان كفاشيان بود.
ششم: و اينچنين شد كه عليآبادي هم وارد فهرست خبرسازان سال86 شد.
قاچاقچيان فيلم، امسال هم جولان دادند
عشق روي پيادهرو!
اصلا پاسداري از فرهنگ و هنر يعني چه؟! اجازه دهيد آقايان با خيال راحت كارشان را بكنند و اسكناسها را مشت مشت به جيبهاي مبارك بريزند.
اصلا چه اهميتي دارد كه چند تهيهكننده ورشكست شوند و سينماي بيرمق از نفس بيفتد؟ مهم آن است كه قاچاقچيان فيلمهاي سينمايي كارشان را بكنند و در حاشيه پيادهروها فرهنگ مملكتمان را به ثمن بخس بفروشند. اينكه چرا گردن اين افراد روز به روز كلفتتر ميشود، چرا مسئولان دست روي دست ميگذارند و چرا ما- با عرض شرمندگي- ريال ريال به كسب و كارشان رونق ميدهيم، سؤالهايي است كه امسال هم پاسخي برايشان يافت نشد. سال86 براي قاچاقچيان فيلمهاي سينمايي، 365روز رؤيايي بود.
2لقمه چرب و نرم جشنواره فيلم فجر سال گذشته، كاري كرد تا آنها بار خود را ببندند و چند گام اقتصادي بزرگ بردارند. اولين فيلم رؤيايي آنها «اخراجيها» بود كه اوايل امسال اكران شد و توانست چند ماهي مقابل مافياي قاچاق فيلم مقاومت كند.
اين مقاومت اما چندان طول نكشيد و در نهايت- پس از آنكه اخراجيها از مرز فروش 800ميليون توماني گذشت- سيدياش روانه بازار شد. فروشندگان فيلم با كمال تواضع و فروتني كنار گيشه سينما ميايستادند و فرياد ميزدند: «اخراجيها رسيد؛ هزار تومان»و با همه اين شرايط، اخراجيها فروخت و ركورد تاريخ سينماي ايران را شكست.
مسعود دهنمكي- كارگردان فيلم- نيز اعلام كرد با اكران نسخه كامل اخراجيها- كه 140دقيقه است- به قاچاقچيان فيلم پاتك خواهيم زد. هرچند اين كار انجام نشد اما حبيبالله كاسهساز- تهيهكننده اخراجيها- با تمام اين مشكلات به يك فروش رؤيايي رسيد و از تمام رقيبان خود سبقت گرفت.
كارشناسان پيشبيني ميكردند فروش اخراجيها به مرز 2ميليارد تومان هم برسد اما قاچاقچيان اجازه ندادند اين اتفاق بيفتد و فروش فيلم را خيلي زود متوقف كردند. با اين حال، فيلم جنگي مسعود دهنمكي در كارزار قاچاقچيان فيلم ضربه چنداني نخورد.
رؤياي اخراجيها بههيچوجه با كابوس رقيبش- «سنتوري»- قابل قياس نيست. فيلم داريوش مهرجويي- كه خيليها روي فروشاش حساب كرده بودند- قبل از آنكه روي پرده سينما برود، در حاشيه پيادهروها جاي گرفت و با قيمتي ناچيز به فروش رسيد. همه مردم تاسف ميخوردند و دست به دست، فيلم را ميگرداندند.
همين شرايط عجيب باعث شد تا داريوش مهرجويي شماره حسابش را اعلام كند و از مردم بخواهد پس از ديدن فيلم مبلغ 1500تومان به حساب او بريزند. هرچند باورش دشوار است اما داريوش مهرجويي بدون تعارف اين خبر را اعلام كرد تا همه بدانند قاچاقچيان فيلم حتي ميتوانند كارگردان معروفي مثل مهرجويي را نيز از پاي درآورند.
